Co zabrać na siebie do islandzkiej jaskini lodowej — i przez co ludzie zostają odesłani z kwitkiem

Raki to stalowa rama z kolcami, którą przypina się do buta. Paski muszą mieć o co się naciągnąć — potrzebna jest solidna podeszwa oraz podniesiony obcas i czubek, o które zaczepią. W zwykłym bucie sportowym nie ma ani jednego, ani drugiego. Na miękkiej podeszwie raki przekręcają się w bok przy pierwszym obciążeniu krawędzi — a na lodowcu właśnie tak ludzie łapią kontuzje.

Dlatego przewodnicy sprawdzają obuwie w punkcie zbiórki i zawracają ludzi. To nie służbistość; to ta sama kontrola, którą przewodnik wspinaczkowy przeprowadziłby wszędzie. Szukają w miarę sztywnej podeszwy, obcasa i cholewki sięgającej powyżej kostki, żeby but nie napełnił się mokrym piaskiem, przez który zaraz będziecie szli.

Jeśli nie wzięliście butów, wypożyczcie je w Reykjavíku, zanim ruszycie na wschód. W stolicy są sklepy outdoorowe, które wynajmują je na dni za niewielkie pieniądze. Znalezienie pary na południowo-wschodnim wybrzeżu o ósmej rano w styczniu to nie plan.

Niektórzy operatorzy wliczają wypożyczenie butów, a kilku to reklamuje. Czytajcie, co zawiera konkretna oferta, zamiast zakładać — bo bywa różnie nawet między wycieczkami tej samej firmy.

Ubranie na zimno zamiast na mokro. W jaskini jest około zera — często cieplej niż na wietrze na zewnątrz — ale wszystko jest wilgotne. Woda z topniejącego lodu kapie, podłoże to mokry piasek, ściany to mokry lód. Gruba, sucha kurtka jest znacznie mniej przydatna niż cieńsza, wodoodporna.

Torba na aparat bez paska. Potrzebujesz obu rąk podczas podejścia po morenie i przydadzą się też w środku. Wszystko, co musisz trzymać, jest problemem. Mała torba noszona przez ramię albo kieszeń w kurtce, do której sięgniesz w rękawicach, to całe rozwiązanie.

Gruba czapka. Nie mieści się pod kaskiem, a kask nie jest opcją. Ludzie kończą, nosząc czapkę w ręce, co oznacza jedną zajętą rękę przez trzy godziny. Cienka czapka lub buff rozwiązuje sprawę.