Wat te dragen in een IJslandse ijsgrot — en waarom mensen worden weggestuurd

Een stijgijzer is een stalen frame met spikes dat je aan een schoen vastmaakt. De banden hebben een stevige zool nodig om tegen te spannen en een verhoogde hak en teen om op te haken. Een sneaker heeft geen van beide. Op een zachte zool rolt het stijgijzer zijwaarts zodra je gewicht op een rand zet, en op gletsjerijs is dat precies hoe mensen gewond raken.

Daarom controleren gidsen het schoeisel op het verzamelpunt, en sturen ze mensen weg. Dat is geen betutteling; het is dezelfde controle die een klimgids overal zou doen. Waar ze naar kijken is een redelijk stijve zool, een hak, en een schacht die boven de enkel uitkomt zodat de schoen niet volloopt met het natte zand waar je doorheen gaat lopen.

Als je geen schoenen hebt meegenomen, huur ze dan in Reykjavík voordat je oostwaarts rijdt. In de hoofdstad zijn outdoorwinkels die ze per dag verhuren voor heel weinig. Een paar vinden aan de zuidoostkust om acht uur 's ochtends in januari is geen plan.

Sommige aanbieders hebben schoenverhuur inbegrepen, en een paar adverteren ermee. Lees de inclusies op de specifieke listing in plaats van aan te nemen, want het verschilt per tour van hetzelfde bedrijf.

Kleden op kou in plaats van op nat. In een grot is het rond het vriespunt — vaak warmer dan de wind buiten — maar alles is vochtig. Smeltwater druppelt, de vloer is nat zand, de wanden zijn nat ijs. Een dikke droge jas is veel minder nuttig dan een dunnere waterdichte.

Een cameratas zonder schouderband meenemen. U heeft beide handen nodig op de wandeling over de morene, en binnen zult u ze weer willen gebruiken. Alles wat u moet vasthouden is een probleem. Een kleine tas dwars over het lichaam, of een jaszak die u met handschoenen aan kunt bereiken, is het hele antwoord.

Een dikke muts dragen. Die past niet onder de helm, en een helm is niet optioneel. Mensen dragen de muts dan maar, wat betekent dat één hand drie uur bezet is. Een dunne beanie of een buff lost het op.